Tutunamayanlar, uzun zamandır okumayı düşündüğüm fakat kitap listelerimin hep en alt sıralarında tutarak ertelediğim bir romandı. Belki de bilinçli bir erteleme… Çünkü bazı kitaplar vardır, yanlış zamanda okunursa okuru kendine kapatır. Bu romanla doğru zamanda karşılaştığımı düşünüyorum. Öyle ki, elime aldığım andan itibaren bırakmak istemedim.
Türk edebiyatının ilk postmodern romanı olarak kabul edilen Tutunamayanlar, okurunu alışılmış anlatı kalıplarının dışına çıkaran, sabır ve dikkat isteyen bir hikâye. Romanın zorluğu da büyük ölçüde buradan kaynaklanıyor. Kurmaca içinde kurmaca, diyalog içinde diyalogla ilerleyen anlatım; iç içe geçen sesler, anlatıcılar ve zamanlar… Bir cümlenin Turgut Özben tarafından yüksek sesle mi söylendiğini, yoksa yalnızca iç ses mi olduğunu ayırt etmek çoğu zaman mümkün olmuyor. Ancak bu belirsizlik, romanın temel ruhunu da oluşturuyor.
Birden fazla anlatıcı, parçalanmış hatıralar ve net bir sorgulama ekseni olmayan yapı, okuru metnin içine çekerken aynı zamanda onu sürekli düşünmeye zorluyor. Tutunamayanlar, neyi sorguladığını açıkça söylemeyen; ama okurun kendi hayatına, yalnızlığına, tutunma biçimlerine dair pek çok soruyu sessizce önüne bırakan bir roman. Bu yönüyle her okur, metnin içinden kendine ait bir parça çıkarabiliyor.
Bu kitabı yorumlamak kolay değil; çünkü anlatmak için çok fazla şey, anlatabilmek içinse uzun bir zamana ihtiyaç var. Bu nedenle Tutunamayanlar’ı özellikle bu tür anlatıları seven, metnin ağırlığını ve dağınıklığını bir kusur değil, bir tercih olarak görebilen okurlara öneririm. En önemlisi de: doğru zamanda başlanmalı ve yarıda bırakılmamalı.
Benim için Tutunamayanlar, doğru anda okuduğum, zihnimde uzun süre yer edecek, çok özel bir kitaptı. Şimdilik söyleyebileceğim tek şey de bu.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.