Hisar'la ilk defa Yakup Kadri'nin anılarında karşılaşmıştım. Çok çekingen, mesafeli bir insanmış, kimseyle konuşmazmış ve herkese "siz" diye hitap edermiş. Sonra eserleri yayımlanmaya başlayınca onun edebiyatındaki derinliği gören arkadaşları, ondan çekinmeye başlamışlar çünkü nasıl bir gözlem gücü olduğunu fark etmişler.
Gelelim romana...
Hacı Vâmık Efendi, nâmıdiğer Çamlıcadaki enişte... Belki gerçek hayatta görsek yüzüne bile bakmayacağımız, yakınımız olsa mahallesine uğramayacağımız bir insan. Rüşvetçi, geveze, obur... Bir sürü kötü huya sahip ama kitap bitince özleniyor. Zaten iyi işlenen tüm karakterler kitap bitince insanın içine işliyor, kalıyor orada.
Hisar için edebiyatımızın Proust'u diyebiliriz. Bir edebiyatçıyı diğerinin şubesi gibi anmak hoş değil ama gerçekten Prostien dediğimiz tarzda yazılmış bir kitap Ç.E.
Eser, 1. tekil şahıs ağzından bir hatıra toplusu gibi anlatılıyor. Anlatıcı, roman boyunca Çamlıca semtinde oturan eniştesini, halasını ve köşkünü anlatıyor çoğunlukla.
Durağan, aksiyonu düşük bir eser ama harika, şairane bir üslupla yazılmış. Eserde çok güzel aforizmalar var ve yazar eski İstanbul ruhunu, şehrin değişen yüzünü ayrıntılarıyla anlatıyor.
Keşke İstanbul'un her semti ile ilgili bir roman yazılsaydı. Çünkü her semtin kendine has kültürü, kendine has bir dokusu vardı. Şimdi tüm bu semtler eridi gitti, yerlerine birörnek apartmanlar geldi.
Bu eser "hatırlama" üzerine yazılmış bir eser. Bir olay, bir kişi, bir semt kaybolduktan sonra sadece hafızalarda yaşamaya devam ediyor. O hafızaların sahipleri de ölünce zaman her şeyin üzerine kalın bir perde çekiyor. ..
Hisar hafızasının derinliklerinden çıkarabildiği anıları Vâmık Efendi'nin bünyesinde toplayarak yazmış. İyi ki de yazmış çünkü her paragrafta ayrı bir şiir, ayrı bir lezzet var.
Benim gibi mazi sevdalısı, eski İstanbul âşığı ve eski dil müptelası iseniz Hisar'ı çok seversiniz ama dili ağdalı eserler bana uzak olsun, diyenler hiç ilişmesin.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.