"Yeraltı" ismini verdiği o zihinsel hücrede yaşayan bir adamın monoloğudur. Buradaki eleştirim şu: Dostoyevski, okuru adeta bir boksör gibi köşeye sıkıştırıyor. Karakterin "Ben hasta bir adamım... Kötü bir adamım ben," girişiyle başlayan o hırçın tavrı, aslında hepimizin içinde sakladığı ama toplum önünde asla itiraf etmediği o "küçük, haset dolu ve kibirli" sesi temsil ediyor.