Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığında kalbin açık kalır.
Bu kitap onlardan biri…
İçinizi sıcacık yapan bir hikâye gibi başlıyor ama sayfalar ilerledikçe o sıcaklığın içinde yanan bir ateş fark ediyorsunuz. Romantizm, kalp kırıklığı, pişmanlık ve umut… Hepsi aynı kalpte atıyor.
Hikâye iki farklı zamanın ipleriyle örülmüş.
Bir yanda günümüz, diğer yanda yirmi yıl öncesi…
Geçmiş ve şimdi, kalbin iki odası gibi sürekli birbirine kan pompalıyor. Ve ben bu iki anlatımlı yapıya her zaman hayran olmuşumdur; çünkü insanın iç dünyası da tam olarak böyle çalışır.
Maggie Dawes…
Özgürlüğü omuzlarında taşıyan bir seyahat fotoğrafçısı. Dünyayı geziyor, ışığı yakalıyor, anları donduruyor. Ama bir gün, Maldivler’de fark edilen küçük bir ben, hayatının en büyük karanlığına dönüşüyor.
Cilt kanseri.
Bir kelime… ama bir hayatı yerle bir etmeye yetiyor.
Bu teşhisle birlikte Maggie’nin dünyası başına yıkılırken, o yeniden ayağa kalkmanın başka bir yolunu buluyor:
Hikâyesini anlatmak.
YouTube’da açtığı sayfa bir günlüğe dönüşüyor; ardından geçmişin kilitli kapıları açılıyor. Gençlik yıllarına, hatalarına, kırılmalarına…
Beni en çok yaralayan, on altı yaşında yaptığı o “gençlik hatası”ydı.
Hamile kalması ve ailesinin ona sırt çevirmesi…
Soğuk, acımasız, yargı dolu insanlar…
Ama o karanlığın içinde bir yıldız vardı: Linda Halası.
Şefkatin, anlayışın ve koşulsuz sevginin vücut bulmuş hali.
Linda, Maggie’nin hayata tutunduğu son dal gibiydi.
Ve sonra Noel sahneleri…
Işıklar, süsler, sıcak kahveler…
Sayfalar değil, kalbim süslendi sanki.
İşte tam o anlarda Bryce girdi hikâyeye.
Nazik, sakin, güven veren bir adam…
Maggie’nin ruhuna yoldaş oldu ama kalbine değil.
Onların dostluğunda bile bir kırgınlık vardı.
“Keşke” dedim defalarca. Ama belki de bazı insanlar hayatımıza aşk olmak için değil, hayatta kalmamıza yardım etmek için girer.
Kitabın sonu…
Boğazımda bir düğüm, gözlerimde yaş…
Ama kalbimde yepyeni bir pencere açıldı.
Çünkü bu kitap bana şunu fısıldadı:
İnsan nefes almaya devam ediyorsa, orada hâlâ bir mucize vardır.
Ve bazen mucize, iyileşmek değil; umut etmeyi bırakmamaktır.
Bu kitabı okuduktan sonra şunu net söyleyebilirim:
Ben Maggie’yi sadece bir karakter olarak değil,
kalbimde yaşayan bir anı gibi sevdim.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.