Şeker Portakalı benim için sadece en sevdiğim kitap değil; çocukluğumun ta kendisi. Herkesin “çocuk kitabı” dediği bu hikâye, benim hayatımın aynası oldu. Zezé’nin babasından yediği dayak, benim kendi babamdan yediğim dayakları acı bir şekilde hatırlattı. Ablasının davranışlarında üvey ablamı gördüm. Küçük kardeşine duyduğu sevgi ve hayranlık ise benim kardeşime bakarken hissettiklerimin aynısıydı.
Portakal ağacı benim hayallerimdi; sığındığım, konuştuğum, tutunduğum düşlerimdi. Kitabın yarısından sonuna kadar hıçkıra hıçkıra ağladım. Çünkü bu kitap bana bir hikâye anlatmadı, beni kendi gerçeğimle yüzleştirdi. Yaşadıklarımı yeniden hatırlattı, içimde sakladığım çocukla beni tekrar buluşturdu.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.