Bu metin bana “yaşa” demiyor.
“Nasıl yaşadığını inkâr etme” diyor.
Ben zaten yarım sevmeyi bilmiyorum.
Bir şeyi ya içime alıyorum ya da hiç tutmuyorum.
O yüzden bu kitap bana ağır gelmiyor;
aksine, tanıdık geliyor.
Çünkü burada coşku bir taşkınlık değil,
bedel ödemeyi göze alan bir berraklık.
Şule Gürbüz’ün dili süslenmiyor.
Benim de süslenmeye tahammülüm yok.
İnsanların “normal” dediği birçok şeye
benim içim neden sessiz kalıyorsa,
bu kitap da o sessizliğin dilini konuşuyor.
Buradaki ölüm bir son değil.
Bir şeyi yarım yaşamaya razı gelmeyiş.
İdare etmeyi, alışmayı, sürüklenmeyi reddediş.
Benim hayatımda da bazı duygular böyle biter:
kavga ederek değil,
bağırarak değil,
sadece artık orada duramayacak kadar uyanık olduğumda.
Bu kitap bana şunu söylüyor gibi:
“Sen zor bir insan değilsin.
Sadece yüzeyde kalmayı kabullenmeyen birisin.”
Ama burada dürüst olmam gereken bir yer var.
Bu kitap beni onaylarken aynı anda beni sıkıştırıyor da.
Çünkü bu kadar net hisseden biri olmak
çok az insanla aynı masada kalabilmek demek.
Ben çoğu zaman yalnızlığı seçiyorum
çünkü yarım bağlardan daha az yorucu.
Bu kitap bunu romantikleştirmiyor.
Sadece çıplak bir gerçekle önüme koyuyor.
Ben bu kitabı seviyorum
çünkü bana “haklısın” demiyor.
Bana “buydu seçimin, bedeli de bu” diyor.
Ve ben bu cümleyle kavga etmiyorum.
Çünkü kendimi kandırmaktan daha ağır bir şey yok. 
Coşkuyla Ölmek
Bu kitabı kapattığımda içimde kalan tek şey şu:
Ben coşkuyla yaşamayı seçmiş biriyim.
Ve bazı hayatlar
buna tanıklık edemeyecek kadar sığ.
Coşkuyla Ölmek
Bu kitabı kapattığımda içimde kalan tek şey şu:
Ben coşkuyla yaşamayı seçmiş biriyim.
Ve bazı hayatlar
buna tanıklık edemeyecek kadar sığ.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.