Paulo Coelho, Okçu’nun Yolu’na küçük ve sade bir olay örgüsüyle başlar ve bu olay örgüsüne bağlantılı olarak bitirişi de sade bir şekilde yapar. Başlangıçtaki anekdot basit gibi görünse de kitap ilerledikçe anlatılanlar okuru hep bu başlangıca döndürür. Kitabın bu yönüyle başı ve sonu arasında güçlü bir bağ vardır.
Coelho kitabında,bir okçunun hayatını, öğretilerle anlatır; fakat altta verilmek istenen, insanın bir şey yaparken kendisi ile kurduğu ilişkidir... Hedefe giden yolda nasıl durduğunu, sabrını ve ne kadar tahammül ettiğini sorgulatır insana. Bir olay hakkında düşüncelerimizi ifade ederken ağzımızdan çıkan sözler, bir karar alırken takındığımız tutum, bir durumla ilgili bekleyişlerimiz, vazgeçişlerimiz, sabırsızlıklarımız var kitabın derinlerinde.
Hayatta bir takım adımlar atarken çevremizde zaman zaman bizi eleştiren, yol gösteren ya da yaptıkları işlerle örnek alacağımız dostlarımızın olması gerektiğinden bahseder Coelho. Hayatta dostlar önemlidir ve daha da önemlisi, dost edinirken bunu hangi ölçütlerle yaptığımızdır…
Finalde başlangıçdaki olaya yeniden dönülüyor ve kitap o şekilde bağlanıyor. Böylelikle zihinlerde hikaye tamamlanmış hissi uyanıyor.
Kitap öğretilerle ilerliyor ve bu öğretiler sunulurken Coelho’nun dili sade, anlaşılır ve net. Bu sadelik, okura, bir şeyler öğretiliyormuş hissinden çok, bildiği şeyleri hatırlatıyor hissini veriyor.
İlk bakışta, tek nefeste okunabilecek gibi dursa da sindirilerek, yavaş yavaş okunması gereken bir kitap Okçu’nun Yolu…
··
1 +1'leme
·319 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.