At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de, bırakamam yerlere gururumu
İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yasını tutuyorum kararttığım düşlerin,
Yıpranmış divaneler gibiyim sokaklarda.
Amansız bir yalnızlık üfleyen pencereler,
Lif lif yoluyor kahır seyyahı bedenimi.
Önümde, haksızlığın hesaba çekildiği
Siyahın simsiyahı tanımadığı mahşer;
Arkamda, kare kare ömrümü belirleyen
Hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler...
Rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı
Ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı
Asırlardır köhne barınaklarda Küflenen, çürüyen çığlıklarımı
Syf.17