"Açlık" bizzat yazarın hayatından izler taşıyor. Son dönemde kirasını dahi ödeyemem bir genç, cebinde bir tomar kâğıt ve yazarken kullanmayı sevdiği bir kurşun kalem. Yoksulluk sinsi bir koku gibi yapışmış üzerine. Çok etkili bir yazar olacağını düşünüyor, durmadan yazmaya çalışıyor, yazılarını dergilere gazetelere gönderiyor ama sonuç hüsran. Bazen para kazandığı bile oluyor yazılarından. Yoksulluk bir midede büyüyen kurtcuk gibi giderek büyüyüp bünyenin tüm gücünü emmeye başladığında, artık sefalete dönüşüyor. Bir hayalbaz da degil aslında kitabın kahramanı. İş bulma girişimlerinde bulunuyor ama olmuyor. Yazarın talih karşındaki çaresizliğine ek bir de karakterinin soylu, eğilip bükülmeyen duruşu ekleniyor. Sefalet kanatlarını açtıkça, en temel yaşam gereksinimi olan bir ekmeği bile bulmazken, çevresinden gelen teklifleri gururla reddediyor. Ve ilerliyor hikaye.
Kitabın alt metni ve karakter değişimi dikkat çekiciydi. Asla taviz vermediğimiz gururumuz bizi nereye götürür?
"Gururundan ölebilir mi bir insan?"
Açlık ruhu terbiye edebilir mi? Ya da insan her şeyi kendine mi yapar? Okurken kendimle girdiğim tartışmalardı. "Her okur, kendini okur!" denir. Okumanın da gizli büyüsü burada olsa gerek, diyerek sözümü sonlandırıyorum. Okuyanın nice farklı sorgulara girmesi dileğiyle keyifli okumalar diliyorum.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.