Uzun zamandır beni bu denli derinlemesine içine çeken bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. Jack London zaten en sevdiğim yazarlardan biri; bu yüzden Beyaz Diş’e başlarken beklentim yüksekti ama kitap bu beklentiyi fazlasıyla karşıladı. Dışarıda lapa lapa kar yağarken, kendimi karlı dağların ortasında, Beyaz Diş’in hemen yanında buldum. London, doğayı yalnızca bir arka plan olarak değil, hikâyenin yaşayan bir parçası olarak sunuyor.
Kitap boyunca insanlığın ve hayvani içgüdülerin hem en ilkel hem de en modern hâllerinin nasıl iç içe geçtiğini hissediyoruz. Sevgi, nefret ve şiddetin bir canlının tüm benliğini nasıl şekillendirdiğini öyle güçlü anlatıyor ki okurken sık sık şunu düşündüm: İster hayvan olsun ister insan, itaat bazen korkudan, bazen çaresizlikten, bazen de sevgiden doğuyor. Ve çoğu zaman bu duygular birbirinden ayırt edilemeyecek kadar iç içe geçiyor.
Bu kitabı okuyacaklara küçük bir tavsiyem var: Öncesinde Vahşetin Çağrısı’nı okumalarını öneririm. O kitabın ardından Beyaz Diş çok daha derin ve anlamlı bir hâl alıyor; sanki birbirinin devamı gibi. İlk kez okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.