İntihar etmenin gayet normal karşılandığı hatta intiharın pazarlandığı bir dünya düşünün… herkes mutsuz, umutsuz ve depresif. İşte kitap böyle bir dünyada intihar dükkanı işleten Tuvache ailesini konu alıyor.
Bu dükkanda intihar etmek için yok yok. Aradığınız her türden intihar aletini bulabiliyorsunuz. (okurken Tuvache ailesinin sattığı inovatif intihar paketlerinin de bende ayrı bir şaşkınlık yarattığını da belirtmeliyim.)
Modern dünyanın umutsuzluğu bu dükkanın işine işlemiş, Tuvache ailesi de işleri gereği oldukça karamsar, depresif ve müşterilerine karşı da oldukça iç karartıcı şekilde davranan bir aile. Müşteri memnuniyetini de müşterinin dükkana ikinci kez gelmek zorunda kalmayacağının garantisini vererek sağlıyorlar. Kısacası ölüm garantili bir dükkan diyebiliriz.
Fakat bu ailenin içinde de bir çürük yumurta var tabii. Ailenin en küçük mensubu olan Alan herkesin tam tersine neşe dolu, mutlu, umutlu ve güler yüzlü bir çocuk. Öyle ki gelen müşterileri intihar etmekten vazgeçirmeye çalışıyor, onları uğurlarken “Elveda” demek yerine “Görüşmek üzere” diyor ve içindeki yaşam sevincini bir süre sonra ailesi de dahil çevresindeki herkese bulaştırmaya başlıyor. Sonunda da ölüm satan bu dükkan amacının tam tersi olan umudu satmaya başlıyor…
Bu kitap için kara mizahla dolu trajikomik bir kitap diyebiliriz. Yazar bir yandan dünyanın gidişatını eleştirirken bir yandan da içinizde bazı şeyleri sorgulatıyor. Aslında hepimizin ihtiyacı olan şeyin başkaları tarafından görülmek, anlaşılmak ve yalnız olmadığımızı hissetmek olduğunun önemini vurguluyor.
Okumaya başlamadan önce kitabın intihar gibi bir konuyu işlemesinden kaynaklı karamsar ve iç karartırıcı olacağını düşünmüştüm ama Alan yaşama sevincini bana da bulaştırdı, bu yüzden hep bir tebessümle okudum. Okuması da oldukça kolay ve keyifliydi ama sonundaki ters köşe beni afallattı, böyle çarpıcı bir finalle bitmesini hiç beklemiyordum.
Eğer konusu ilginizi çektiyse mutlaka bakın derim, bence pişman olmazsınız.
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.