Kitap öfke hakkında güzel bir yaklaşıma sahip ama çocuk kitaplarının unuttuğu bir şey var öfkeyle ilgili. Öfkelendiğinde öfkeyi bir sopa gibi düşünememek. Daha doğrusu öfkeyi yönetememek. Öfkemi şu aralar yönetemiyorum. Normalde merkezimdeyken çok rahat insanlara sana kızdım yaptığın bana yanlış geliyor diyebiliyordum. Artık duygusal memnuniyetsizlikten mi dolu olduğum için mi ya da duygularıma uzaklaştığım için midir bilmem diyemiyorum. Kendimi masal kitaplarında çok mutlu hissediyorum. İçimdeki çocukla bir kanal oluyor bana. Ama Öfke ve duygu kitaplarında başarısız olunduğunu düşünüyorum. Öfkeyi öğrenmek ve yönetmenin yollarına değinen bu kitap öfkeli zamanımda elimde sopa olsa topu öfkem olarak düşünmek değil direkt sopayla öfkeme dalmak isterim. Ben böyle hissederken çocuklardaki öfkeye böyle bir yön vermek biraz polyanacılık oluyor. Birbirlerini ısırırken bir kere bile düşünmeyen bu çocuklar... İşin özüne gelecek olursak güzel bir yaklaşım kitabı ama masal hikaye kısmının duygular konusunda yeterince gerçekçi olmadığını düşünüyorum
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.