Bahçıvan Ve Ölüm-Georgi Gospodınov
Kimi okurun abartı bulduğu kiminin ruhen içinde kaybolduğu kitap.Ben kaybolanlardanım.Adeta bu kitabı Gospodınov yazmamış ta ben yazmışım, babama yazdıklarımın kopyası gibi ilk 100 sayfada duygu patlaması yaşayarak okudum.İnceleme yazmayı da neredeyse bir yirmi gün kadar geçiktirdim ki şu içimdeki sızı biraz dinsin.Yazacaklarım da kitaptan ziyade kendi hislerim olacak gibi.Eseri okurken benim gibi babasına düşkün ve babasını kaybetmişlerin fazlasıyla etkileceğini düşünmüştüm ama anladım ki babasından yaralı,sadece kelime olarak baba kalan evladına acıdan başka bir şey vermemiş olanlarında yüreğine işlemiş bu kitap.Yazarın anlattığı baba/evlat ilişkisini ucundan yakalayamamışların da hikayesi bu.
Baba denilince burnumun direği sızlar adeta,ona olumsuz hiçbir şeyi yakıştıramayan ben.Yıllar öncesinde bile ya ölürse ben ne yaparım diye ağıtlar yaktığım babam.Ve elbette kaçınılmaz son ölüm.
Benim babam hasta değildi ve 90 yaşına kadar sağlıkla ömür sürdü ve vakti geldiğinde ölmeye yattı.
Şimdi kitabı okurken son günlerinde babasının bütün bakımını üstlenmiş biri olarak nasıl ki yazarımızla aynı kopyalanmış duyguları ve olayları yaşamam.İlk başta benim de babam bahçıvandı demek istiyorum,evimizin arkasında ki o bahçede yetişen meyve ve sebzeler,o bahçe uğruna yaşanan bütün meşakkat karşılığında babamın bulduğu huzur,sonra ne mi oldu sahibinden önce öldü toprak.Babam yaşladıkca göz göre göre soldu o güzelim bahçe ve sahipsiz kaldı.Onun gibi ilgilenen olmadı bir daha.
Ölmeye yattı babam,hissetmiştim biliyordum
aylar öncesinden daha fazla yanında olup vakit geçirme arzusuyla doldum.Onu sevmek,yemeden içmeden kesildiğinde hiç tepki vermeden öylece yatağında uzanıp yatarken yalnız hissetmesin diye yanına yatıp ellerini tutup onu çok sevdiğimi söylemek bir nebze iyi gelmiştir babama diye kendimi avuttum hep.
Kitapta da geçer ya hastaneye yatışı ret etmek işte bende aynısını yaptım.Babamı hastaneye yatırmayı ret ettim,bana deselerdi ki baban bir müddet yatsın toparlanıp çıkar deselerdi belki ama gelecek son belliyken ben babamı bırakamazdım son günlerinde ona sarılamadan soğuk hastane odasına terk edemezdim.Her türlü bakımını üstleniyorum diye imzaladığım kağıdı doktora uzatırken doktorun bana söylediği şuydu “anladım sen konfor içinde bakmak istiyorsun babana” evet bu konfor en çok ta manevi olarak ona yaşatacağım konfordu.İyi ki diyorum iyi ki yanındaydım bebekler gibi baktım ve duasını aldım.Hiç incinmedim ve incitmediğimi düşünüyorum bu yüzden içsel huzurum var ağlamam onu özlememden….
Kitabı değil kendi hikayemi anlatmış olsamda öyle çok benzer yaşanmışlıklar var ki buraya yeniden aktarsam sayfalar dolusu olur.
Beni uzun zaman önce Hasan Ali Toptaş kaleminden okuduğum Kuşlar Yasına Gider adlı kitap da böyle etkilemişti ,o dönem de kayınbabamı kaybetmiştik benzer süreçler geçirmiş,son zamanlarda yanında olmaya özen göstermiştik.Mekanları cennet olsun.
Bahçıvan ve Ölüm duygusal anlamda beni çok etkilediği için unutulmazlar arasına girdi.Kitapla ve sevgiyle kalınız.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.