Sadri Alışık denen hergele her filminde ağlardı.1000Kitap
Kitabımızın adı:Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
Yazarımız;İlhami Algör
Türü kısa roman olarak geçen kitamızda başkahraman roman yazmak isteyen bir film montajcısıdır.Kafasında kurar bişeyler çıkarır ama bir türlü toparlayamaz,yönlendiremez,oldukça zorlanır. Bu sırada da İstanbul sokaklarında gezer dışarıdan gözlemler kendince mahalle ağzında hiç yabancı olmadığımız yorumlar yapar .(o afilli ağzı argo cümleleri bana okurken çok keyif verdi) o sırada Müzeyyen peydah olur hikayeye, meğerse yazarımız kendiyle değil müzeyyenle konuşmaktadır.onun için varsa yoksa Müzeyye’ndir .Bütün yollar Müzeyyen’e çıkar hayat onsuz olmaz mümkün değildir…buradan sonrasını da kitaptan alıntılar paylaşmak istiyorum.Zaten o parçalar size bu kitabı hemen alıp okumanızı söyleyecek eminim.
“Bir şey içime oturmuş kalmıştı.yok olmak,toz olmak istiyordum.Varlığım orada olmamalıydı.Gelip beni alsalardı.Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi.sessiz sedasız kaybolsaydım.Yerime Kız Kulesi’ni bıraksalardı.Ne alakaysa?”
“Böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu.Dünyanın bütün kızılderilileri yenilir,Spartaküs kaybeder,gün batarken sararır,kuşlar döner,Sadri alışık denilen hergele her filminde ağlardı.O ağladıkça bende ağlardım.Ağladıkça Sadriye kıl kapar gıcık olurdum.Üçüncü şahıs olarak kalışına,hep gidici kadınları sevişine,bu gidiciliklerin hep mecburiyet gibi duruşuna,Sadri’nin bu mecburiyetlere giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp,ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine..
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
İlhami Algör
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
İlhami Algör·
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.