Etimi kemiren kurda…
Böyle başlıyor hikaye
Bras Cubas hayat hikayesini öldükten sonra yazmaya başlıyor.
Yaşayanların kaygılarından uzak,rahat bir boşvermişlikle anlatıyor yaşadıklarını.
Bras Cubas bir baltaya sap olamamış orta sınıf bir adamdır.Kitap boyunca “neden yaşadım” sorusunun cevabını ararken yaşamıyla ,aşklarıyla,toplumla acımasızca dalga geçer.
Yer yer “ sıkıldın mı “ diye soruyor yazar.Sıkılmadım ama çok kızdım .Hayatındaki kadınlara karşı bencil ve kibirli yaklaşımı karakterden soğuttu.Kadınlar O’nun için arzularının ve hayal kırıklıklarının birer objesidir.Cubas bir anlam yüklüyorsa vardır,yoksa yoktur kadınlar.
Sürükleyici bir kitap diyemem çünkü hikayenin tam içindeyim dediğiniz an yazar başka bir konuya atlayıp diğer konuyu havada bırakıyor.Konudan ister istemez kopuyorsunuz. Ama bu kopuş başka sekmeler açarak konuyu derinleştiriyor.
Mezardan konuşan bir adamdan mutlu bir son umut dolu bir hikaye bekliyorsanız yanılıyorsunuz.Biraz,Franz kafka, biraz Albert Camus tadı aldım. Kafka’nın karakterlerindeki o ezilmişlik ve sisteme yenilmişlik hissiyle, Camus’ un “uyumsuz” insanı gibi, Bras Cubas da toplumsal maskeleri yırtıp atıyor.
Ben severek okudum.
Kitabın bitiş cümles ile bitiriyorum yorumumu;
“ sırrın bu yakasına geçince gördüm ki hayatımı, olumsuzluklardan oluşan bu bölümün son olumsuzluğu olacak küçük bir artı ile bitirdim.Hiç çocuğum olmadı,sefaletimizi kimseye miras bırakmadım.”
·
118 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.