Ayfer Tunç’u Kuru Kız kitabıyla tanıdım. Kitabın anlatımı basit gelmişti. Başka bir kitabıyla yazara bir şans daha vermek istedim. Çok severek, hayran kalarak okuduğum bir kitap oldu. Dili sade ve yalındı kolayca okudum. Anlatımı çok etkileyici ve merak uyandırıcıydı. Kelimeleri bir cambaz gibi adeta dansettiriyordu. Bazı cümleler taş gibi ağırdı adeta insanın yüregine dokunuyordu. Betimlemeleri, karakter analizleri çok başarılıydı. Kitabımızın konusuna gelecek olursak babasından kalan oteli işleten Mürşit‘in hayatını ele almış. Hayalleri olan ama o hayalleri babasının hastalığı yüzünden gerçekleştirmeyen Mürşit. Bütün hayatı bir otele sıkışıp kalan ve kendini hayattan soyutlayan karakterimiz hep ölmeyi hayal ediyor.Evlenmesi ve çocuk sahibi olması bile Mürşit’i mutlu etmemiş. Kitabın sonuna doğru Mürşit’in  içindeki karanlığın sebebini öğreniyoruz. Derinlerde kalan unutmak istediği çocukluk travması onu kör kuyulara atmış ve bir türlü bir çıkış yolu bulamamış.Çareyi kendisi gibi acılarından kaçan Madencide bulmaya çalışmış.En sonda birbirlerine itiraf ettikleri gerçeklerle yüzleşip hayatlarına devam ettiler. Okuyan kişi Mütşit’in hayattan kopma sebebini merak ediyor. Yazar yavaş yavaş derinlere inip gerçekleri gün yüzüne çıkarmış. Çok güzel ve etkileyici bir romandı. İnsanın içine işleyen düşüncelere daldıran bir anlatımı vardı. Ayfer Tunç okumaya devam kalemiye kendine hayran bıraktırırdı.
17 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.