Yerin asla dolmayacak Martin
Yerinin kesinlikle hiçbir roman ile dolmayacağından emin olduğum bir romanı yeni bitirdim. Daha önce nasıl okumamışım dediğim, şimdi ise nasıl da hızlı bitti yerine ne okuyacağım dediğim bir roman oldu.
Yazının devamı Spoiler içerir :)
Son sayfalarını gözlerim dolu buğulu görünen metinleri okuyarak bitirdim.
Hedeflerin, arzuların, olmasını her şeyden çok istediğimiz şeylerin tarifsiz mutluluğunu tahmin edebilirsiniz. Ya bu hedeflerin hepsinin gerçekleşmesinden sonra düşülen boşluğun karanlığını, korkunçluğunu düşünsenize…
Martin eden genç bir denizci kardeşimiz. Burjuva sınıfından Ruth’a aşık(?) oluyor. Bu eğitimsiz genç Eden kitaplarla, okumayla ve yazmayla tanışıyor. Kendini geliştiriyor. Ruth’un hayali adeta mest ediyor onu. Aç kalıyor, kirasını ödeyemiyor,eşyalarını rehin için veriyor. Ama yazmaktan asla vazgeçmiyor. Bir işe gir ve çalış diyen herkese rağmen( Ruth da dahil). Hikayeleri yazdığı yazılar defalarca geri dönüyor, başarısızlık adeta ruhuna işliyor artık. Her şeyden çok sevdiği Ruth artık onu terk etmiştir. Romanın sonlarına doğru yazıları kabul almaya basılmaya başlanıyor. Martin yazdığı eserlerden beklenmedik paralar kazanmaya başlıyor. Ama artık sorun beynindeydi her şey bir o kadar anlamsız geliyordu artık. O eseler daha önce de yazılmıştı ve eskiden onu okuyan herkes boşa kürek çektiğini söylüyordu. Şimdi Eden’in peşindeydiler. Adeta kafasında çınlayan cevabını veremediği o soru defalarca tekrarlanıyordu. “Onlar daha önce de yazılmıştı.”
Hayat her şeyden çok daha fazlasıydı artık istemediği kadar çok parası vardı. Ama artık bir o kadar da anlamsızdı.
Martin neye aşıktı? Saatlerce, günlerce yatmamasına sebep olan tutkuyu şimdi neden kesintisiz uykular almıştı?
Amaç neydi? Ruth, para, şöhret… hiçbiri!
Amaç romanın başından beri kendini gerçekleştirmekti.
Ama şimdi karanlıktı, boşluktaydı anlamı yoktu artık hiçbir şeyin. Serüvenin ilk kahramanı yazarın bu satırları ile artık ebedi bir karanlıktaydı. Ait olduğu denizdeydi. Huzurla uyu Martin.
“bunca şevkle tutunmaktan hayata,
serbest kalmış korkudan, ümitten,
kaçar ve şükrederiz tanrılara;
bu lütuf geldiyse hangisinden.
bir canlı sonsuza dek ömür sürmez
ölü adam hiçbir zaman dirilmez
en yorulmuş nehir bile dinlenmez
denize ulaşmadan salimen. ”
··
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.