Carl Rogers bu kitabında bize hümanistik yaklasim, empati , kişi odaklı terapi, yönlendirmesiz terapi kavramlarinin gelisme sürecini , verdiği mücadeleyi aktarmaktadir.
Süreçle ilgili kendi kişisel deneyimlerinden ve grup çalışmalarından örnekler verir.Gerçek anlamda dinlemenin önemi , samimiyet , şeffaflık ve en önemlisi kişiyi bir nesne olarak ele almaktan ziyade insan olarak görmenin çalışmalarında bir hayli önemli olduğunu bir takım vakalar ile açıklar.
Psikoterapi sürecindeki bazi geleneksel yaklaşımları elestirdigini de görürüz.
Ayni zamanda kendi özel hayatından kesitler sunar ve zamanın ilerlemesiyle yaşadığı değişim ve dönüşümlerden belli bir kronolojiyle bahseder.
Geliştirdiği kuramı küçük ve büyük gruplarda uygulamaya koyar hatta farklı kültürleri bir araya getirerek sistemin çalıştığını ampirik olarak da kanıtlar.Yer yer sezgisel ve psişik dünyaya da göndermeler yapar .
Rogers' ın yenilikçi kuramını umut dolu heyecaniyla aktarmaya çalismasi, kitabin her bir cümlesinde derinden hissedilir.
Eğitim ve öğrenim konularina da değinmiştir.Ezberci eğitimin yerine öğrenmeyi sevdiren,duygularin ve düşüncelerin bir bütün olarak ele alındığı eğitim modelini vurgular.
Ve "Yarının İnsanı" olan "Bugünün İnsanı"ndan umutludur.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.