Güneşsiz serisinin ikinci kitabı, ilk kitaptaki sorunları çözmek yerine onları daha da görünür hale getiriyor. Hikaye bu kez belirsizlikten çok, iç içe geçmiş ve gereğinden fazla detay altında eziliyor. Bu detaylar hikayeye hizmet etmiyor.
Anlatım ilerledikçe merak duygusu yerini yorgunluğa bırakıyor. Olayları takip etme isteği azalıyor, sayfalar “bir şey olacak mı?” beklentisiyle değil, açıkça “bitse de gitsek” hissiyle çevriliyor. Gerilim kurmak için uzatılan bölümler, ritmi güçlendirmek yerine tamamen düşürüyor.
Serinin iki kitaba bölünmüş olması bu kitapta da anlamlı bir karşılık bulmuyor. Aksine, tek kitapta rahatlıkla anlatılabilecek bir hikayenin bilinçli şekilde uzatıldığı izlenimi güçleniyor. Bu durum anlatının doğal akışını bozuyor.
Grange’in karanlık atmosfer kurmadaki ustalığı yer yer hissedilse de, bu kez atmosfer hikayeyi taşımaya yetmiyor. Kendini tekrar eden motifler ve zorlanmış anlatım, bu seriyi yazarın güçlü eserlerinden ayıran temel unsur haline geliyor. Canavar- av metaforu ise artık şaşırtmıyor. Ne yazık ki Güneşsiz, benim için tamamlandığında bile tatmin hissi bırakmayan bir okuma oldu.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.