Kristof’un bu üçlemesi son zamanlarda okuduğum en sarsıcı kurgulardan biri oldu diyebilirim. Benim için bu eseri bu kadar etkileyici yapan ilk şey konunun tarihe ve savaşa dayanmasından ziyade yazarın olayları ve karakterleri ele alış biçimi oldu. Kurgu için diyebileceğim bir şey yok bence zaten, üç yüz kırk sayfa boyunca aynı merakla okudum.
Öncelikle kitapta herhangi bir ülke, şehir, dil, veya ırk adı geçmiyor. Zamansal olarak herhangi bir bilgi de bulunmuyor. Bu tarz belirleyici unsurlar hakkında birtakım çıkarımlar yapabiliyoruz sadece, mesela hikayenin Orta Avrupa’da geçmesi ve bahsedilen savaşın İkinci Dünya Savaşı olması üzerine hemfikir olunabilir. Yazar bu bilgileri vermeyerek savaş ve onun etkileri üzerine baya evrensel bir anlatım yaratmış. Sonuçta coğrafyadan bağımsız baktığınızda savaş her yerde savaş, insan her yerde insan.
Bunun dışında beni en çok etkileyen Kristof’un anlatımı oldu. Çok açık, yalın, yer yer rahatsız edici. Anlattığı hikaye, karakterler ve olaylar ağır olmasına rağmen okurken sayfalar akıp gidiyor. Betimlemeleri ve olay örgüsünü anlatışı tarafsız, ajitasyon yapmıyor, bu yüzden de çoğunlukla okuduğum şeyler (ölüm, cinayet, tecavüz, ensest, vs.) acımasız bir yalınlıkla rahatsızlık veriyordu.
Özellikle yer yer hassaslık gerektiren olaylarda anlatımının çok açık ve sert olması çoğu okuru rahatsız edecektir ve bu kadarına da gerek var mı diye düşündürtecektir diye tahmin ediyorum. Ama ben savaş, ölüm, insanlık, vs. üzerine bir kurgu yazıyorsak bu sertliğin realist olduğunu ve işlevsel olabileceğini düşünüyorum. Belki de tarih ve insanlık için hassas ve travmatik olan konuları romantize etmek yerine açık ve sert bir şekilde işlersek ciddiyetlerini ve ağırlıklarını korurlar.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.