Kitabı okurken bunun Haruki Murakami’nin ilk kitabı olduğunu bilmemek ve hatta bir serinin başlangıcı olduğundan habersiz olmak, okuma deneyimini beklenmedik biçimde zenginleştirdi. Sayfalar ilerledikçe hem yazarın edebi yolculuğunun ilk adımlarına tanıklık ettiğimi hem de “Fare Dörtlemesi” adı verilen daha büyük bir anlatının içine farkında olmadan girdiğimi anlamak, metni benim için daha canlı ve samimi hâle getirdi. Bu bilgiye sonradan ulaşmak, kitabı geriye dönüp düşündüğümde ona neredeyse keşfedilmiş bir sır hissi ekledi. Murakami’nin sesini henüz aradığı, karakterlerin ve temaların tam olarak şekillenmediği bu anlatı, okur olarak beni de o arayışın bir parçası yaptı. Belki de bu yüzden kitabın dağınık, bağımsız gibi duran yapısı rahatsız etmek yerine daha çok çekti; çünkü bu dağınıklık bilinçli bir tercihten çok, doğal bir başlangıcın izleri gibiydi.
“Her şey bir yerden başlar, ama nereden başladığını her zaman anlayamazsın.”
Bu fark ediş, seriyi tamamlama isteğini de kaçınılmaz kılıyor. Çünkü Rüzgârın Sesini Dinle, tek başına kapalı bir hikâye olmaktan çok, yavaşça açılan bir kapı gibi; ardında daha derin, daha karanlık ve daha tanıdık bir Murakami evreni olduğunu hissettiriyor.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.