Dokunmadan kitabı benim içimde bir yerlere dokunan bir kitap oldu. Nermin Yıldırım’ın okuduğum ikinci kitabıydı. İlk kitabı unutma derslerini de çok sevmiştim. Bu kitabı da çok severek okudum. Ve kesinlikle diğer kitaplarını da okuyacağım bir yazar. Türk yazar okuduğumu, çeviri kitap okumadığımı neredeyse her sayfada hissettiren bir kitaptı. Yazarın dili çok hoşuma gitti ve bence kitap çok akıcıydı.
-spoiler-
Kitap hasta olduğu için ölmek üzere olduğu söylenen Adalet’in hikayesi ile başladı. Güzel bir şekilde ilerlerken yeni bir kapı açıldı sanki. Yakın arkadaşı olduğunu düşündüğüm Hülya’nın aslında bir oyuncak ayı olduğunu okuduğumda çok şaşırdım. Ve kitabın devamını bu şaşkınlığın getirdiği yeni bakış açısı ile okudum. Bu yüzden ki bende Adalet gibi Sadi Seber’in gerçek olamayabileceğini düşündüm. Asıl düşüncem ise Sadi Seber’i daha önceden tanıdığı, sevdiği ve unuttuğu yönündeydi. Öyle olmamasına ise sevindim. Ve Sadi Seber’in mektubu… Adalet hakkında sevdiği detaylar, yazdığı hisler beni çok etkiledi. Birlikte olabilmelerini ve Adalet’in iyileştiğini okumayı isterdim. Ölmeyeceğini öğrenip ilk günahının telafisi için çıktığı yolculuğun sonunda öldürülmesi trajik oldu. Ölmeyeceği anı bekledim ama sanırım böyle bir son daha dokunaklıydı. Kitap gerçekte dokunabilmek ve hayatı nasıl yaşadığımızla ilgili bir sorgulama ile son buldu.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.