Bu, çocukluğumun hikayesi diyor Tijan Sila. Saraybosna’da savaşın ortasında henüz on yaşında ve bir çocuğun gözünden anlatıyor bize olanları. Bir savaş anlatısı değil yazdıkları oldukça sade cümlelerle savaşla devam eden hayatları. Ve bu gerçek asıl acıtan, etkileyen insanı. Savaşın günlük hayata sızıp, onu kuşatması, varlığını kabul ettirmesi. Şöyle diyor Tijan Silo: “Bir keresinde akşamleyin mutfağımızdaki yemek masasında oturmuş, çizgi roman okuyordum ki bir mermi balkon kapısını parçaladı ve kıvılcımlar saçarak mutfak tezgahındaki düdüklü tencereye saplanıp kaldı, o an masanın altına giriverseydim! Ya başka zaman? Başka zaman patlamaları hiç duymuyordum artık..”
Ateş altında yaşamaya çalışmak, ölüme şahit olmak, okula gitmek, büyümek. Bir çocuğu hayata bağlayan bir umut pilli bir radyo, müzik.
Tijan Sila, 1981 Saraybosna doğumlu savaş esnasında ailesiyle birlikte Almanya’ya göçüyorlar. Sila, savaşla yitip giden çocukluğunu ve kendi neslini unutulanlar olarak adlandırıyor. Bu yazdıkları unutulmaya bir direniş. Unutulmaması ve okunması dileğiyle
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.