Kitap Yorumu – Yedi Güzel Adam | Cahit Zarifoğlu1000Kitap
Cahit Zarifoğlu’nun Yedi Güzel Adam eserini uzun zamandır birçok yerde görmüş, hakkında yapılan övgüler nedeniyle de oldukça merak etmiştim. Kitaba başlarken beklentim yüksekti ve açıkçası ilk sayfalardan itibaren bu beklentinin büyük ölçüde karşılandığını söyleyebilirim. Özellikle kitabın başından ortalarına kadar olan bölümde, altını çizdiğim, durup düşündüğüm ve gerçekten severek okuduğum birçok şiir yer alıyordu. Anlam yoğunluğu, imgeler ve duygusal derinlik açısından oldukça güçlüydü.
Ancak kitabın ilerleyen sayfalarında, özellikle sonlara doğru, anlatım biçimi belirgin şekilde değişmeye başladı. Şiirlerin yerini zaman zaman diyaloglara benzeyen, sanki tiyatro metni havasında ilerleyen bölümler aldı. Bu kısımlarda farklı sesler konuşuyor gibiydi ve bu durum metni benim için daha zor okunur hale getirdi. Anlamı yakalamakta zorlandığım, tekrar tekrar okumama rağmen tam olarak içime sinmeyen yerler oldu.
Son bölümlerde hâlâ etkileyici dizelere rastlasam da, genel olarak anlatımın uzadığını ve yer yer ana duygudan koparak farklı düşüncelere savrulduğunu hissettim. Neredeyse her sayfa başka bir hikâye, başka bir ruh hâli anlatıyormuş gibiydi. Bu da kitap bütünlüğü açısından bende biraz “dağınık” bir izlenim bıraktı. Okurken bazı bölümler gerçekten güzeldi; bazı bölümler ise gereğinden fazla uzatılmış ve yorucuydu.
Bu nedenle kitap benim için güçlü bir başlangıç yapmasına rağmen, ortasından sonuna doğru aynı etkiyi sürdüremedi. Okunabilir bir eser olduğunu düşünüyorum; özellikle Zarifoğlu’nun şiir dünyasını tanımak isteyenler için önemli bir kitap. Ancak kişisel olarak tekrar dönüp okur muydum ya da herkesin anlattığı kadar “abartılacak” bir eser mi, bu konuda kararsızım. Benim açımdan kitabın en etkileyici yanı başındaki şiirlerdi; sonlara doğru ise ne yazık ki karman çorman bir salataya dönüşmüş hissi bıraktı.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.