Kitap aslında kimsesizliğin iki yanını anlatıyor bizlere. Bazen bir anne olarak bazen bir evlat olarak. İlginçtir ki kimsesizleştiğimiz ve içimize çekildiğimiz zaman, etrafımızdan kendimizi soyutlamış oluyoruz ne yaşadıklarını ne zorluklarla mücadele ettiklerini bilmeden... Belki de ihtiyaç dengesi değişmiş oluyor. Sanıyoruz ki başkalarının ihtiyaç gidermeleri bir süre sonra bitecek ve biz de kendi ihtiyaçlarımızın giderilmesini isteyebileceğiz. Kitapta herkesin haklı olduğu bir taraf var ve herkesin yalnız olduğu ve herkesin bir derece kendi içine kaçtığı bir yer var.
Peki bir şeylerden kaçmak neye yarar? Sorunları çözer mi ?