Nermin Yıldırım’ın Ev adlı romanı, insanın hayatı yalnızca acılarıyla tanımlamasının onu içsel bir kapanışa sürüklediğini gösterir. Oysa insan, hayatı acısıyla tatlısıyla kucaklayabildiği ölçüde özgürleşir. Sürekli olumsuza tutunmak, bireyi geçmişin ve travmaların diplerinde yaşamaya mahkûm eder. Roman, okura yalnızca acının değil; var olan, fark edilmeyen ya da yitirilen güzelliklerin de değerini bilmenin gerekliliğini hatırlatır. Çünkü hayat, yalnızca katlanılan bir yük değil; aynı zamanda yüceltilmeyi hak eden anlardan da oluşur.
·
222 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.