Aidiyet; iki zıt karakterin birbirlerini bulma hikayesi. Bu Pars’ın hiç bilmediği duyguları öğrendiği, Nasya’nın sınırlarını aştığı, gerçek duygularını ve gerçek kimliğini bulduğu bir hikaye. Kader ağlarını örmüştü çoktan, buna ne Nasya engel olabildi nede Pars.
Pars Katipoğlu aşırı kızdığım ve sinir olduğum ama bir yerde anladığım bir karakter oldu. Travmatik geçmişi ve babası tarafından yetiştiriliş tarzı onu psikoloji üstünlük kurmayı seven, duygusal mesafeyi strateji olarak kullanan, kontrollü ve güçlü bir karakter haline getirmiş.
Ama tabiki Pars’ı da dize getirecek bir Nasya Ersoy var. Kırılgan olsa da dimdik ayakta duran, hiç bir koşulda lafını esirgemeyen, gururlu, sınırları olan bir karakter. Bazı yerlerde go Girl diye diye yerimde duramadım ama bazı yerlerde de Nasya ile birlikte kırıldım, kızdığım zamanlar da oldu tabi.
Pars bana göre takıntılı bir karakter değil, Pars’ın kalın duvarları var ve hiç sevgiyi tatmamış, o duyguları bilmeyen bir karakter. Nasya’yı ilk gördüğünde başta sadece sahip olmak istese de ilerleyen bölümlerde bunun aslında aşk olduğunu biz okurlar anlasak da sevgili Pars anlamamakta ısrarcı oldu. İlk kitapta en çok Pars’a kızdım bir çok konuda ama içten içe biliyorum ki Nasya’ya olan sevgisi onu gerçekten dize getirecek.
Ateş ve Defne’de kesinlikle var bir şeyler, onları azıcık bile sevemedim.
Begüm favori karakterimdir ve Begüm Paren ikilisini fazlasıyla shipledim, bakalım belki ikinci kitapta onlardan güzel bölümler okunabilir
Karakterler çok akıllıca işlenmiş. Yazar ilk kitapta travmaları ve geçmişin yaralarını çok güzel işlemiş. Geçmişin sırları hala peşimizi bırakmıyor her bölüm ayrı bir detay öğreniyoruz. Pars’ın bazı hareketleri beni çileden çıkarması dışında fazlasıyla sevdim diyebilirim.
Yazarın kalemine sağlık uçarak ikinci kitaba geçiyorum.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.