Yazara Mektup
Bu kitabı iki kere okudum. O kadar beğendim o kadar etkisinde kaldım ki başucu kitabım olarak çekmecemde yerini aldı.
Evrim Kuran çok sık takip ettiğim ve başarılı bulduğum bir yazar bu kitaptan sonra ona bir mektup yazmaya niyetlendim.
Sevgili Evrim
Sana bu mektubu 'Cetvel' kitabında Tezer için yazmış olduğun yazıdan cesaret ederek yazıyorum. Seninle tanışmam çok uzak bir zamanda gerçekleşmedi bundan 4-5 yıl evvel zoom'dan konuk olarak katıldığın programda tanıdım. Ne işle meşgul olduğundan, hangi üniversitede, hangi bölüm okuduğundan tut yaşam öykünden derinlemesine bahsediyordun Evrim. Bu arada sana Evrim diyorum daha rahat, daha özgür ve birazda cüretkar konuşabilmek için. Çünkü sende bir parçamı gördüm insan aidiyet yakaladığı bir yerde pekâlâ biraz cürretkar olabiliyor bunun için bana kızmanı istemiyorum. Konuşma sırasında zihnime kazıdığım sözlerini yaşamın bir parçası haline geldi " Bizler kadınız tıpkı parmak izimiz gibi biriciğiz. Farklıyız ama aynı zamanda eşitsiz" demiştin. Bu sözlerden sonra senin için ayırdığım tükenmez bir kalem çıkarttım çekmecemin gözünden. Tükenmez kaleme 'tükenmez' denmesinin sebebi 2-3 kilometre uzunluğunda çizgi çizebildiğinden dolayımış ama bana 2-3 kilometre az geliyor artık seni okudukça, dinledikçe, gökteki yıldızın, denizdeki kumun tükenme ihtimali verebilen bir kaleme ihtiyaç duyuyorum Evrim.
Kendimi kazıyıp eldeki malzemeyle bir kadın inşa etme yolculuğuna başladığım bu yıllarda biraz yalnız, biraz da mutsuzum. Gül attığım nice sevdiklerim oldu karşılığında gül istemedim ama taşı da haketmedim nitekim bu taşlar ciğerimi bir çay bardağı gibi çatlattı. Tıpkı Nazım Hikmet'in "Bir Küvet Hikâyesi" şiirindeki şiirde Fahire Süleyman'a
"Mümkün mertebe yalansız gel
Yalan kuvvetliye söylenir ben kuvvetsizim" demesi gibi
Ben de Fahire gibiyim şu sıralar kuvvetsiz kaldım ama karşımdakininde pek güçlü olduğu söylenemezdi zira bahanelerin arkasına sığınan korkak ve biraz da merhametsizdi.
"Dünya herkesi kırar ve sonra pek çok insan işte o kırık yerlerinden güçlenir" diyen Hemingway'a inançla sarıldım.
Yaranın gücüne inandım ve yaraya gülümsedim tıpkı senin gibi...
Böyle işte Evrim bu genç yaşımda hunharca delinmiş duvarlarıma çivi çakarken dübeli hor gördüğümü seninle farkettim. Farkındalık acı verse de iyidir aslında. Bekliyorum artık Evrim. Baharın gelişini, taşı sabırla ve inatla çatlatan çiçek gibi bekliyorum.
Umut ediyorum. Milyonlarca insan arasında çivi gibi insanlar varsa dübel gibi olanlar da vardır evet sayıca azdır ama vardır. Hayatımıza bir yıldırım gibi düşmez kuş tüyü gibi iner yavaş yavaş, zarafetle, döne döne...
Suyun üzerindeki gül yaprağı misali dübel gibi yer aldın yaşamımda.
Son olarak bu satırları Toygar ışıklı'dan 'anlatamam' adlı fon müzikle yazdığımı belirtmek isterim. Bence ben biraz da olsa anlatmışım sanki ;)
Büşra
·
124 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.