Kitap Attilâ İlhan’ın aşkı romantik bir sığınak olarak değil, insanın kendi iç çelişkileriyle yüzleştiği bir alan olarak ele aldığı metinlerden oluşuyor. Kitapta ilişkiler, “doğru” ya da “yanlış” insanlar üzerinden değil; bireyin sevilme arzusu, beklentileri ve kendine kurduğu hikâyeler üzerinden sorgulanıyor ve aşkın çoğu zaman bir karşılaşmadan ziyade bir yanılgı olduğunu ima edilirken, modern insanın yalnızlığını iki kişilik ilişkiler içinde bile derinleştirdiğini gösterir. Bu yönüyle eser, duygusal bir anlatıdan çok, psikolojik ve toplumsal bir çözümleme niteliği taşır.
Kitapta dikkat çeken bir diğer nokta, kadın ve erkek kimliklerinin toplumsal rollerle nasıl biçimlendirildiği ve Attilâ İlhan'ın erkeklerin bastırılmış kırılganlıklarını ve kadınlara yüklenen beklentileri eleştirerek, ilişkilerdeki çatışmanın kaynağını bireysel zaaflardan çok kültürel kabullerde arar ve kesinlikle kitap, okuru kendi aşk deneyimlerini sorgulamaya davet eder; “yanlış” ilişkilerin neden tekrarlandığını, insanın neden acı veren bağlarda ısrar ettiğini düşündürür.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.