Kitap bittiğinde Charlie değil, biz eksilmiş oluruz.
Spoiler içerir.
Daha ilk raporu okuduğumda bu kitabın beni çok üzeceğini anladım. Charlie, akıllı olabilmek için Algernon deneyi kabul ettiğinde bunun onu mutlu edeceğini sanıyordu; fakat her şey düşündüğünden çok farklı ilerledi. Zekâsı arttıkça insanlar tarafından dışlanmaya başladı ve insanlarla olan iletişimi daha da kötüleşti. Önceden ona gülenler, akıllı olduktan sonra onu kıskandı; kimse gerçek bir arkadaşlık kurmak istemedi. Hatta sırf akıllı olduğu için işinden bile atılması, insanların zekâya değil, kendilerinden üstün olana tahammül edemediğini gösteriyordu.
Bu süreçte aşk hayatı da oldukça karmaşıktı. Fay ile Alice arasında kalması, Charlie için duygusal açıdan çok zorlayıcı oldu; neyi hissettiğini bilmesine rağmen bu duyguları nasıl yaşayacağını çözemedi. Zekâsı arttıkça kalbi daha da karmaşık bir hâl aldı.
Kitabın sonunda Charlie öyle derin bir yalnızlığa sürüklenir ki, onun için hayatta kalmak bile anlamını yitirir.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.