Bir kalem daha ne kadar derine inebilir ki?
Tolstoy’un son büyük romanı…
Bazı kitaplar insanı resmen silkeleyip kendine getirir. Bu kitap benim için öyle oldu.
Okurken Nehlüdov ile birlikte ben de o mahkeme salonunda oturdum o vicdan azabını ben de çektim.
Hayatımızda hata deyip geçtiğimiz şeylerin başkalarının hayatında nasıl devasa enkazlara dönüştüğünü çoğu zaman görmezden geliyoruz. Adaleti adliye saraylarında ararken insanın kendi içindeki o asıl mahkemeyi nasıl unuttuğunu Tolstoy bu eserinde yüzümüze çarpıyor. Bize vicdanın sesinin dünyanın tüm gürültüsünden daha yüksek olduğunu hatırlatıyor.
Bize resmen şunu diyor. “Kendini kandırmayı bırakırsan, ancak o zaman yeniden doğabilirsin.”
Tolstoy’un o meşhur gözlem yeteneğine hayranım.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.