Kadının Tanrısal (asıl) bilincinin özünü yakalamasından hoşnutsuz toplum, ona salt kadın ataması yapma yetkisini kendiliğinden almış ilahi olmayan bir duyarlılıkla kendi nesline durmadan aktarmakta olan bir yok edici yaratır.
Kadının yaratmaya epey elverişli rahmine inen tekmeler gücü elde etme hırsıyla dolup taşan kimlik dağıtıcılara ve onların atadığı yok ediciye düşüyor. Yazarın burada okuyucuya seslenişi ile kadının dikleşerek avuç içine geçirdiği tırnaklarını sivriltme vaktinin yaklaştığını hatırlıyoruz.
Bu yok edici ona yalnız kadın olmasını öğütlerken biz de aslında baskılanmış olduğu kimliğin yanı sıra kaybedilmiş bir formun fosilleşmiş varlığıyla da karşılaşırız. Bellekten silinmeye yüz tutmuş bu form Tanrıçanın özünü oluşturmakla birlikte nesiller boyu ona aktarılan farkındalığın bizim bilincimizde de yaşamasını sağlamaktadır.
Bu form kadının anne, tanrıça, kız çocuğu, ağaç, kurt ve ışık ana formlarıdır. O bilincini durmadan kaynatır. İçinde çokça fazla bulunan bu ilikler ananın sonraki nesline aktardığı ak sütüdür. O yok ediciye boyun eğmeyerek sonraki neslin evrimini de tamamlar.
Ve son olarak kişi izini kaybetmişse Çağlar boyu içinde yaşayan ve yaş aldıkça kutsallaşan anaya sorabilir. Yazar bu ananın içimizde yaşadığına bizi inandırır.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.