Şeyh Şamil’in Komutanı olan Hacı Murat’ın hayatını anlatan biyografik bir eser. Gayet akıcı ve okunmaya değer. Fakat beni ilk sayfasındaki şu kısım çok etkiledi ve çok şey anlattığı da aşikâr:
‘ Farklı çiçeklerden büyük bir buket toplamış eve gidiyordum ki bir çukurun içinde büyüleyici bir kızıllıkta tam çiçek açmış ‘Tatar’ adını verdiğimiz, etrafı dikkatlice biçilen, eğer kazayla kesilecek olursa ele batmasin diye orakçıların kuru otların arasından çıkardığı bir deve dikeni fark ettim. Onu koparıp buketin ortasına yerleştirmeyi aklıma koydum. Çukura indim çiçeğin ortasına yapışmış ve tatlı miskin bir uykuya dalmış olan tüylü hezen arısını kovup çiçeği koparmaya koyuldum. Ama bu çok zor bir işti: elime sardığım mendile rağmen sapının her yandan batması yetmezmiş gibi bir de öylesine sağlamdı ki beş dakika boyunca lifleri tek tek parçalayarak uğraşıp durdum. Nihayet çiçeği söküp aldığımda sapı paramparça olmuştu ve çiçek artık öyle taze ve güzel görünmüyordu. Dahası kabalığı ve biçimsizliği ile buketteki narin çiçeklerin arasına yakışmıyordu. Kendi yerinde güzel olan çiçeği boş yere mahvettiğime pişman oldum ve onu fırlatıp attım. ‘
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.