İnsanın değeri, kapladığı hacimle değil, evreni kapsayabilen zihniyle ölçülür. Cox’un vurguladığı o "paradoksal" durum, aslında varoluşumuzun en saf tanımıdır: Madde, milyarlarca yıllık bir süreçten sonra o kadar karmaşık bir yapıya bürünmüştür ki, artık kendi kökenine bakıp "Ben neyim?" diye sorabilmektedir. Bu bağlamda bizler, evrenin kendi kendisini gördüğü gözler, kendi sesini duyduğu kulaklarız. Atomlarımızın kadim yıldızlardan gelmiş olması bizi sadece maddeye bağlamaz; aynı zamanda bizi evrenin kendi hikayesini anlattığı birer anlatıcıya dönüştürür.
Milyonlarca ışık yılı boyunca başka hiçbir yerde düşüncenin yankılanmıyor olma ihtimali, bu küçük ve kırılgan gezegeni evrenin en kıymetli hazinesi haline getirir. Fiziksel önemsizliğimiz, bu "düşünme" yetisiyle birleştiğinde, yerini eşsiz bir sorumluluğa bırakır. Bizler sadece kozmosun içindeki yolcular değil, onun kendi varlığını deneyimlediği ve anlamlandırdığı yegâne bilinçleriz. Dolayısıyla, hayatın anlamı dışarıda bir yerde keşfedilmeyi bekleyen bir gizem değil; bizim her bir düşüncemizle, yarattığımız her bir sanat eseriyle ve sorduğumuz her bir soruyla bizzat inşa ettiğimiz bir süreçtir.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.