Aslında bu kitap bir zihnin dağılmasını anlatıyor. Selim Işık tek bir karakter değil, bu düzene uyamayan herkesin toplumsal bir simgesi. Olay yok denecek kadar az; asıl mesele düşünmekten, sorgulamaktan yorulmuş, dağılmış bir toplum. Atay, bilinçli olarak dağıtıyor metni. Okurken bazen “bu ne demek istiyor?” diyorsun, ama sonra fark ediyorsun ki düzenli olsaydı zaten Tutunamayanlar olmazdı. Kitap, uyum sağlayamayanı romantize etmiyor; acıyan, alay eden, kızan bir yerden bakıyor, eleştirel bir bakış açısıyla isyan ediyor. Bu ülkede tutunamamak bir istisna değil, karakter özelliği gibi bir şey.