Müzik eşliğinde okumayı seviyorsanız kesinlikle “ A toi” şarkısını öneriyorum!
Bu kitap aşkı anlatıyor ama hani o filmlerdeki güzel, umutlu aşk değil… Daha çok insanın içine oturan, boğazına düğüm olan türden. Kemal’in Füsun’a olan duygusu öyle büyük ki, bir yerden sonra sevgi olmaktan çıkıp yaraya dönüşüyor. Okurken bazen “bu kadarı da fazla” diyorsun ama yine de elinden bırakamıyorsun, çünkü o takıntının içindeki acıyı hissediyorsun.
En çok da şu çarpıyor insana: Birini kaybedince aslında onu değil, onunla yaşadığın küçücük anları özlüyorsun. Bir bakış, bir dokunuş, aynı masada oturmak… Kemal’in eşyaları saklaması ilk başta tuhaf geliyor ama sonra fark ediyorsun ki hepimiz biraz öyleyiz. Kimimiz fotoğraf saklıyoruz, kimimiz mesaj silmeye kıyamıyoruz.
Kitap bitince içimde garip bir hüzün kaldı. Sessiz, ağır ama tanıdık bir hüzün. Sanki İstanbul’un eski sokaklarında yağmur sonrası yürümüşüm gibi… Aşkın güzel olduğu kadar insanı yavaş yavaş tüketebileceğini yüzüne çarpıyor. Ve en acısı şu düşünce oluyor aklında: Bazen sevmek, iyileştirmiyor. Sadece daha derin hissettiriyor.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.