Kar’ı okurken Ka’yı bir karakterden çok bir ruh hâli gibi gördüm. Sürekli düşünen, karar vermeye yaklaşan ama tam o eşiği geçemeyen bir hâl. Kars’a yağan kar, onun zihninde geçici bir düzen kuruyor; her şey daha anlamlı, daha temiz, daha net gibi. Ama bu netlik uzun sürmüyor. Ka’nın inancı da aşkı da fikirleri de kar gibi. Tutmaya çalıştıkça avucundan kayan bir şey...
Romandaki kar metaforu bana insanın fikirleri ve duygularıyla kurduğu ilişkiyi düşündürdü. Kar yağdığında her şey sabitlenmiş ve donmuş gibi görünür tıpkı insanların “Ben böyleyim!” diyerek savunduğu düşünceler gibi. Oysa karın en ufak bir güneşte, yağmurda hızla erimesi, bu kesinliğin ne kadar geçici olduğunu hatırlatır. İnsan da çoğu zaman bir fikre, bir inanca ya da bir duyguya sonsuza kadar bağlı kalacağını düşünür ama tek bir an, tek bir his her şeyi değiştirebilir. Kar eridiğinde geriye kalan çamurlu ve ıslak görüntü, bu değişimin altında yatan karmaşayı ve bastırılmış duyguları gösterir.
Ka karakterini düşündüğümde ise Dostoyevski’nin Yeraltından Notlar’ındaki anlatıcıyı hatırladım. İkisi de kendi iç dünyasının farkında ama bu farkındalık onları rahatlattığı yerde, aynı zamanda yorar. Ka da tıpkı yeraltı insanı gibi kendi çelişkilerinin farkında. Neye inanacağını, neyi seçeceğini, neyi bırakacağını bilemiyor. Kar, onun dünyasında hem geçici bir kesinlik hem de değişimin simgesi olarak var oluyor.
Bu yüzden Kar, yalnızca bir şehir ya da politik çatışmalar romanı değil; insanın kendi içindeki kararsızlığı, fikirlerinin ve duygularının geçiciliğini anlatan bir eser. Okuduktan sonra Ka’yı değil, kendi fikirlerimin ne kadar kolay değişebildiğini düşündüm. Belki de Pamuk’un asıl amacı buydu: İnsanın sandığı kadar sağlam olmadığını, kar gibi eriyip değişebildiğini sessizce göstermek.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.