Kötülüğün Sıradanlığı, Hannah Arendt’in Adolf Eichmann davası üzerinden kötülük kavramını alışılagelmiş tanımların dışına taşıdığı önemli bir eserdir. Kitapta Eichmann’ın Arjantin’den İsrail’e getirilme süreci, Avrupa’daki Yahudi tehciri ve bu süreçte etkin rol almış kişilerin dava süreci ile tanıklıkları ele alınır.
Adolf Eichmann, binlerce Yahudi’nin tehcir edilmesini organize etmiş bir bürokrattır. Dava sürecinde psikiyatristler tarafından “normal” olarak değerlendirilmesi, okuyucuda kaçınılmaz bir soru uyandırır: Nasıl olur da böylesine büyük bir yok oluşta rol oynayan biri sıradan bir insan olabilir?
Arendt tam da bu noktada kötülüğün kaynağını, nefret ya da patolojik bir sapkınlıkta değil; bürokratik itaatte ve kişinin kendi eylemlerinin ahlaki anlamını sorgulamamasında bulur. Eichmann, düşünmeyen, verilen emirleri yerine getiren ve sorumluluğu sistemin geneline yayan bir figürdür.
Bu yaklaşım, Milgram ve Zimbardo’nun deneylerinde ortaya konan sonuçlarla da örtüşür. Uygun koşullar sağlandığında, sıradan bireylerin ciddi zararlar verebileceği görülür. Bu bağlamda Arendt’e göre kötülüğün asıl kaynağı çoğu zaman bilinçli kötücüllük değil, düşüncesizlik ve ihmaldir. Belki de en büyük fail olma hâli, tam olarak burada ortaya çıkar.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.