İnce Memed, her şeyden önce bir uyanış romanıdır. Yaşar Kemal yalnızca zulme başkaldırıyı değil, iyilik sandığımız şeylerin bile sorgulanması gerektiğini fısıldar okurun kulağına. Çünkü bazen senin iyiliğin, bir başkasının felaketi; bazen de insanın kendi vicdanına kurulmuş bir tuzaktır. Yazar, “kendi iyiliğine bile başkaldır” diyerek ahlâkı konfor alanından çıkarır, onu rahatsız edici bir yüzleşmeye dönüştürür.
Yaşar Kemal başlı başına büyük bir zenginliktir. Bu zenginlikten kendini mahrum bırakmak, yalnızca edebî bir kayıp değil, düpedüz bir ruh yoksulluğudur. Onu okumamak, insanın kendi derinliğine sırt çevirmesidir.
Roman boyunca Abdi Ağa’nın ölümünü beklemek, hatta istemek, okuru neredeyse fiziksel bir öfkeye sürükler. Son sayfalara kadar, Memed’in onu kendi eliyle öldürmesine rağmen içteki o ateş ve öfke sönmek bilmez. Çünkü bazı insanlar için ölüm, işledikleri kötülüğe oranla fazlasıyla hafif bir bedeldir.
Daha da sarsıcı olan ise köylülerin tutumudur. Aç kalma korkusuyla, karınlarını doyurma uğruna kötüyü bile baştacı etmeleri… Zulmü meşrulaştıran bu sessiz kabulleniş, okuru delirtecek kadar gerçek ve acımasızdır. Yaşar Kemal burada yalnızca bir ağa düzenini değil, korkuyla teslim alınmış insan ruhunu anlatır. Ve bu anlatı, insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesini kaçınılmaz kılar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.