Zaman Makinesi’ni okurken bir maceranın içine girdiğimi değil, yavaş yavaş huzursuz edici bir düşüncenin içine çekildiğimi hissettim. Zaman yolculuğu fikri burada bir heyecan unsuru olmaktan çok, insanlığın geleceğine dair soğuk bir bakış sunuyor.
Wells’in dili sade ve akıyor; ama anlattıkları hafif değil. Okudukça merak ettiğim şey “sonra ne olacak?”tan çok, “insan buna nasıl geldi?” oldu. Kitap, bilimi bir kurtarıcı gibi göstermiyor; aksine, insan doğasının zaaflarını daha görünür kılıyor.
Kısa bir metin olmasına rağmen düşündürdükleri ağır. Gelecek tasviri umut vermekten çok soru sorduruyor ve bu sorular kitabı kapattıktan sonra da zihinde kalıyor. Abartılı betimlemeler ya da süslü cümleler yok; rahatsız eden etki tam da bu sadelikten geliyor.
Zaman Makinesi, klasik bir bilimkurgu okumasından ziyade, insanlıkla ilgili küçük ama keskin bir sorgulama gibi. Bitirdiğimde zamanla değil, insanla ilgili bir şeyler okumuşum hissi kaldı. Ve gelecek insanının aslında bizden çok daha iyi olmayacağının yüzüme vurulmasıyla sarsıldım.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.