Sen gülünce
gece aydınlanıyor gamzelerinde,
bakışların bir ay yolculuğu
sessizce düşüyor kalbimin ortasına…
Ben susup kelimeler örüyorum
kiraz dudaklarının kıyısına.
Gülüşün var ya,
en karanlık acıyı bile
utangaç bir sabaha çeviriyor.
Sen gülünce
şiir uyanıyor yüzünde,
gözlerin mehtap gibi
odamda dolaşıyor.
Ben eski mısraları bırakıp
yanaklarına yeni dizeler adıyorum.
Bakışın ay kadar duru,
gülüşün kalbimin gururu.
Sensin hayatın tam yeri,
Karanlığımın tan yeri,
aşkın sesi,
umut dediğim her şey,
mutluluğun sessiz hali.
Gözlerin güldüğünde
dünya biraz daha katlanılır oluyor.
Yokken bile
hayalin yürür yanımda;
o bakışlar,
en içli dostum,
en tanıdık yarım olur.
Rüzgâr sert estiğinde
kokun savrulmasın diye
seni kalbimin en yeşil yerine bırakıyorum.
Şiirden bir yaprakla sarıp
sevebildiğim kadar seviyorum…
Sonra gülüşünü üzerime örtüp
uykuya sığınıyorum.
✍️ 
Murat
Murat·
2 +1'leme
·3.482 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
