Türkler adlarını, atlarını alır gibi alırlardı: Hak edilmiş, sınanmış, kazanılmış biçimde. Ne adımız var artık ne atımız.
Hem atımız hem adımız yitik. Aradığımız odur. Yitirdiğimiz belleğimizdir. Aradığımız, umduğumuz, yer yer dilendiğimiz budur.
Atımız ve adımız.