Zekânın bir armağan mı yoksa ağır bir yük mü olduğunu sorgulatan, insanın içini sessizce acıtan bir hikâye…
Algernon’a Çiçekler, zihinsel engelli bir adam olan Charlie Gordon’un “daha zeki olma” umuduyla çıktığı yolculuğu anlatıyor. Ama bu yolculuk, yükseldikçe hafifleten değil; tam tersine derinleştikçe ağırlaşan bir yol.
Charlie’nin günlüğünde ilerledikçe sadece kelimeler değişmiyor. Cümleler düzeliyor, düşünceler keskinleşiyor ama kalp…
Kalp, fark ettikçe kırılıyor.
Eskiden anlamadığı alayları artık çok net görüyor.
Sevilmediğini, küçümsendiğini, “acıma” ile gülümsendiğini fark ediyor.
Ve insanı asıl yaralayan şeyin cehalet değil, bilmenin getirdiği yalnızlık olduğunu öğreniyoruz.
Algernon ise sessiz bir ayna.
Kafesin içindeki bir fare, Charlie’nin geleceğine dönüşüyor.
Geri dönüşü olan bir yükselişin, ne kadar acımasız olabileceğini fısıldıyor.
Son sayfalar...
İnsanın boğazında kalan bir düğüm gibi.
Çünkü Charlie’nin düşüşü sadece onun değil, onu izleyen herkesin kalbine oluyor.
Bazı kitaplar bittiğinde üzülürsünüz.
Algernon’a Çiçekler ise bittikten sonra da içinizde büyüyen bir hüzün bırakır.
Ve belki en çok şunu düşündürür:
“Zeki olmak mı daha acı, yoksa her şeyi anlamaya başlamak mı?”
Algernon’a çiçekler…
Ve Charlie’ye sessiz bir saygı.
#reklamdeğil
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.