Jaxie’nin kaçışı, yolda verdiği hayatta kalma mücadelesini beğenerek okudum. Romanın en beğendiğim yanı Jaxie’nin iç sesi oldu. Argo, küfür ve ani duygusal geçişleri bir çeşit savunma, yansıtma aracıydı.
Yaralı insanlar kendilerini anlatamazlar. Bunu güçsüzlük gibi görürler. Özellikle büyütülme şekilleri nedeniyle. O zamanda acı kelimelere değil öfke ve şiddete dönüşüyor.
Beni konfor alanımdan çıkaran, ahlak, etik gibi konular hakkında düşündüren böyle kitapları seviyorum.
Jaxie ne kadar kaçsada yanında kendinide götürdü. Maalesef insanlar büyüdükleri yeri içlerinde taşırlar. Ne kadar kaçsada aslında karakteri değişmez ve dönüşmez.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.