Bazı anlar vardır, insan mücadele etmekten vazgeçer.Kendi kendisiyle mücadele etmekten.Yazgıyla mücadele etmekten.Tanrılarla mücadele etmekten.’’Aman’’ de 22Ne olacaksa olsun!’’ Daha da kötüsü, sıkıntılarının ve hayatındaki çalkantıların son bulmasını yürekten diler ve yalnızca huzur ister.Sonsuz huzur.
Felaket, ana karnındaki çocuk gibidir.Doğumu hiç bir şey engelleyemez.Gizlice güçlenir, dinçleşir.Ardından vakit gelir, kan, pis su ve pislik tufanı içinde gün yüzüne çıkar.