Işın Kuvanlik
@Kuvanlik
129 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Uzunluğu ilk başta gözümü korkutsa da okumaya başladıktan sonra sayfalar hızla aktı. Dili oldukça sade ve anlaşılır.Yazarın olaylara çoklu bakış açısıyla bakması benim açımdan romanı daha da güzelleştirdi. İslam’ın yayılışını, geleneksel Afrika inançlarını, köleliği ve sömürgeciliği anlatırken hiçbir tarafı bütünüyle haklı ya da haksız göstermiyor. Her birinin güçlü ve sorumlu yönlerini birlikte görüyoruz. Traore ailesinin yaşadıkları yalnızca bireysel kaderler değil; Batı Afrika’nın dini, kültürel, siyasi ve toplumsal değişiminin de bir yansıması. İdeolojik olarak bakmamış.Hiç bir tarafı aklamamış. Tarafsız bakış açısı da romana derinlik katmış. Sorun dinlerde, kültürlerde ya da halklarda değil; insanın güç, aidiyet adına yaptıklarında.Herkes biraz inancının, biraz korkularının, biraz da çıkarlarının peşinden gidiyor. Bu yüzden karakterler yüzyıllar öncesinde yaşamış olsalar bile bize son derece gerçek ve tanıdık geliyorlar.
Reklam
Schulman’nın klasik temalarını işlediği bir kitap. Ben yazarı ve dilini çok severim. Zamanla oynayan kurgu kitabı daha keyifli kılmış.kesinlikle zeki ve ince bir anlatı.Yine bir çocukluk travması, onun yavaş yavaş çözümlenmesi var. Sessizliğin ve duygusal ihmalkarlığın yarattığı hasar çok korkunç. Zaman doğrusal olarak akmıyor biz de o günü parça parça öğreniyoruz. Bu da merakı hep yüksek tutmuş. Ve telefonda fantastik bir dokunuş olmuş.
Ben kitabın dilini ve üslubunu sevdim.Okuması kolay, dili akıcı ama anlattığı konular önemli ve düşündürücü. Romanın sabit bir alatıcı sesi yok. Yazar romanda farklı kişiler arasında gidip geliyor. Bu da olayları, arka planda verilmek istenenleri anlamamızı daha kolaylaştırmış. Vaat’de apartheid rejimini ve sonrasını Güney Afrika’da neler neler olduğunu bir aile özelinden anlamaya çalışıyoruz. Bir aile hikayesi gibi görünsede Güney Afrikanın geçmişine tutulan bir ayna roman. Apartheid yalnızca ırkçılık değil devlet yapısı. Siyah çoğunluk oy, eğitim, mülk, temsil vb. her şeyden dışlanmış.1994’de rejim bitti. Yasalar değişti. Ama düzen değişmedi.Güney Afrika özgürleşti. İki Güney Afrika var. Biri şehirli, eğimli, ekonomik olarak güçlü diğeri işsiz, kötü eğitimli, fakir bölgelerde yaşayan geniş kitleler. Romana bu bağlamda bakarsak dört cenaze yalnızca Swart ailesinin fertlerinin cenazeleri değil aynı zamanda Salome’ye verilen sözün de defalarca tekrar tekrar gömülüp dirilmesi. Her cenaze yeni bir erteleme. Salome’de kitapta yeterince sesi çıkmıyor. Yıllarca yanlarında çalışıyor ama onu gerçekten hiç görmüyorlar. Son derece ilgisizler. Bence yazar Salome’nin duygularını sınırlı vermesi ülkedeki temsil sorununa bir gönderme. Ezilenin sesi olmak yeni bir takükküm üretir mi diye düşünmüş olabilir. Asıl problem onun konuşmaması değil onların duymaması. Amor burada gerçekten çözüm de olmadı. Bir istisna oldu.Düzen değişmedi. Adalet nedir bilinmez değil. Aksine herkes tarafından anlamı bilinir. Ama bir çıkarla çatıştığında ertelenir. İnsanlık tarihide bence bir anlamda bu ertelemelerden oluşuyor.
Jaxie’nin kaçışı, yolda verdiği hayatta kalma mücadelesini beğenerek okudum. Romanın en beğendiğim yanı Jaxie’nin iç sesi oldu. Argo, küfür ve ani duygusal geçişleri bir çeşit savunma, yansıtma aracıydı.
Yaralı insanlar kendilerini anlatamazlar. Bunu güçsüzlük gibi görürler. Özellikle büyütülme şekilleri nedeniyle. O zamanda acı kelimelere değil öfke ve şiddete dönüşüyor.
Beni konfor alanımdan çıkaran, ahlak, etik gibi konular hakkında düşündüren böyle kitapları seviyorum.
Jaxie ne kadar kaçsada yanında kendinide götürdü. Maalesef insanlar büyüdükleri yeri içlerinde taşırlar. Ne kadar kaçsada aslında karakteri değişmez ve dönüşmez.
Holokost filmlerini izlerken ya da kitaplarını okurken hep Tanrı buna nasıl izin verdi derim. Kitabı okurken de Kolima için Tanrı’nın unuttuğu bir yer diye sık sık içimden geçirdim.Kolima öyküleri buz gibi bir dille, süsleme, duygu sömürüsü, dramatik patlamalar olmadan, her an başka başka ölümlerle, insanı ayakta tutan dayanışma, onur, ahlak gibi değerlerin nasıl yok edildiğine, insanlığın nasıl kaybolduğuna tanık oluyoruz.
Burada kötü doğduğunuz için değil, hayat şartları, koşullar yüzünden kötüsünüz. Kampta bir gün kurban olan diğer bir gün karnını doyurmak, ısınmak, dinlenmek için bir başkasını satabilir.Varsa yoksa normlar. insan sadece üretim için var.İşin biterse yenisi gelir. Normunu tamamlamayan kişi kanuna karşı gelmiş ve devlete ihanet etmiş demektir. Bunun karşılığını cezasına ek bir cezayla hatta hayatıyla öder.Burada maalesef mahkumların hakkı az, yükümlülüğü ise çok.
Cezalar bireyleri ıslah etmek içindir.Ama Kolima’da yok etmek için.Daha iyi yemek için daha çok çalışmak gerekiyordu; daha çok çalışmak içinse daha iyi yemek.Nasıl bir kısır döngüyse artık.
Doğa da burada devletin bir şiddet aracı gibi. Burayı seçmişler zaten buraya ulaşmak son derece zor.Burası Dünya’nın bittiği yer, Dünya’nın sonu.Donmuş topraklar aynı zamanda doğal kaynaklar ve kıymetli madenler açısından da son derece zengin bir yer. Rejim bölgeyi ekonomik değer elde etmek için endüstrileştiriyor. İnsan sömürüsü, doğal kaynak sömürüsüyle birleşiyor.
Çok zor uzun kışlar. Yazlar yok gibi. İnsanlar günleri sayamıyorlar. Mevsimler kaybolmuş.Umutları kaybolmuş. Soğuk öldürücü.Devlet hiç ellerini bile kirletmeden doğa mahkûmların icaplarına bakıyor.
Düşünce suçluları, adi suçlulardan bile daha aşağıda.Düşünen, okuyan insan istemiyorlar.Böyle insanları sistemleri için bir tehdit
Reklam