ÇALIKUŞU: BİR ROMAN DEĞİL, TANIDIĞIM BİR İNSAN1000Kitap
(azıcık spolierlı) Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatırsın.
Çalıkuşu öyle değil. Onu bitirdiğinde bir insanı uğurlamış gibi oluyorsun.
Feride’yi bir karakter olarak değil, hayatın ortasına düşmüş, yaralı ama inatçı bir insan olarak tanıdım. Gülüyor ama gülüşü biraz savunma. Kaçıyor ama korkak olduğu için değil; kendi onurunu kurtarmak için. En çok da suskunken konuşuyor.
Feride tam olarak şu insan:
“Kırıldım ama kimseye göstermeyeceğim.”
Anadolu yollarında öğretmenlik yaparken sadece çocuklara değil, bize de ders veriyor.
Aşkı bir masal gibi yaşamıyor; gerçek hayattaki gibi eksik, yarım ve acıtan bir şekilde yaşıyor. Kamran’ı seviyor ama kendini daha çok sevmesi gerektiğini de fark ediyor — bu, kitabın sessiz ama en güçlü cümlesi.
Reşat Nuri Güntekin Feride’yi anlatırken onu yüceltmiyor, süslemiyor.
Hatalarını, öfkesini, gururunu olduğu gibi bırakıyor. Bu yüzden Feride kusursuz değil — gerçek.
Bu kitabı okurken şunu düşündüm:
Eğer Feride bugün yaşasaydı, güçlü denirdi.
Oysa o zamanlar ona sadece “fazla” diyorlardı.
Çalıkuşu bana şunu hissettirdi:
Bazen hayatta güçlü olmak, mutlu olmak değil; ayakta kalmayı seçmektir.
Bu bir klasik değil sadece.
Bu kitap, zamana direnmiş bir insan.
Okunmalı mı?
Eğer duyguları olan ama onları saklamayı öğrenmişsen, evet.
Eğer “ben de biraz Feride’yim” diyorsan, kesinlikle evet.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.