Çalınmış hayatların ortak matemi
Toplumun 'kenef' gibi gördüğü bir hayatın içinden, aslında o bataklığın asıl mimarı olan düzene tutulan bir aynadır Genelevde Yas.
İrfan Yalçın, Genelevde Yas ile bizi sadece duvarların ardına değil; hayalleri çalınmış, şefkati bir 'nikah cüzdanına' veya 'evlat kokusuna' sığdıramamış kadınların sessiz çığlığına davet ediyor. Bu satırlar, bedeni bir metaya dönüşen bir kadının, aslında en temel insan hakkı olan 'aidiyet' ve 'saygınlık' özleminin iç burkan bir itirafıdır.
Yaprak karakteri, küfrün ve tokat seslerinin yankılandığı o rutubetli koridorlarda, avucundaki kuru gül yapraklarını yere serpiştiriyordu. Bu, kire karşı verilmiş en zayıf ama en onurlu savaştı. Dünya onu çirkinleştirmek için üzerine kusarken, o cebindeki son kokuyu tozlu zeminle paylaşıyordu.Bedenin ve ruhun hırpalandığı düzene karşı güzelleştirme çabası.
Kitabın sonunda şu soruyla baş başa bırakır: Asıl kirli olan, hayatta kalmaya çalışan bu kadınlar mıdır, yoksa bu düzeni yaratan ve sürdüren sessiz çoğunluk mu?
··
405 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Zeynepcim..
İncelemede belirtiğin hususlara katılıyorum.
Eşzamanlı bir okuma yaptık.
mekan belli .. dram ve trajedinin içindeyiz. Dünyanın yükünü ağırlığını hissetmemek mümkün değil.
Benim kabul etmekte zorlandığım bir nokta var.
Konu belli.. yer belli..
Bu konunun hemen hemen her satırda demeyeyim, ama istisnasız her sayfada küfür, Argo, bel atlı muhabbet ile anlatılması.. sığ geldi bana. O derinlik kaybolmuş , heba olmuş gibi..
Argo olabilir ama yerinde..
Bunun dışında Yaprak.. o çirkefliğin içinde inci tanesiydi. Çiğ tanesiydi.
Teşekkürler arkadaşım.. yazdıkların güzeldi.
Z.K
Gönderi Sahibi
Yaprak karakteri benimde üzülüp okuduğum bölümlerdi. Yas sadece bir ölümün ardından tutulan matem değil, bu kadınların çalınmış hayatlarına dair kolektif bir kederi de simgeliyor. Canım kadınlar bir meta haline dönüştü üzücü bir durum.
İncelemenin son paragrafı bana Dostoyevski'nin "Eğer ben doğru bir insan olsaydım, karşımda duran suçlu belki hiç olmayacaktı" sözünü hatırlatıyor. Kişiyi suça iten toplumun kendisidir yargısına ulaşıyor Dostoyevski... Orospu diye horgörülen, aşağılanan bu insanları bu noktaya taşıyan sebepleri görmezden geliyoruz. Elinize, yüreğinize sağlık...