Vedalaşabilmek
“Bir ölümü anlatmak, onu yaşamaktan daha kolay değil,” diyor Georgi Gospodinov.
Gerçekten de öyle…
Yazar, babasını yavaş yavaş kaybedişini anlatırken ölümün adım adım gelişini ve hastalık karşısındaki o acımasız çaresizliği öyle yalın, öyle sessiz anlatmış ki; insan okurken bir hikaye değil, bir vedanın içinde yürüyormuş gibi hissediyor.
Bu kitabın beni bu kadar derinden içine çekmesinin sebebi sanırım benzer duyguları yaşamış olmamdı. Bu yüzden her satırı içime işleyerek okudum. Altını çizdiğim o kadar çok yer oldu ki… Bazı cümlelerde, sanki kalemi ben tutuyormuşum gibi hissettim.
Özellikle kitabın sonunda geçen şu cümle beni derinden sarstı:
“Yas aslında bencildir, terk edilmiş bir dünyada kendimiz için tuttuğumuz bir yastır. Ben onsuz nasıl yaşarım? … Ama bu, hikayenin sadece bir parçası, vedalaşmanın bir yüzü.”
Bu sözler, vedalaşmanın gerçeğini yüzüme çarpan bir sessizlik gibiydi. Yasın sadece kaybettiğimiz kişiye değil, onsuz kalmış halimize de tutulduğunu fark ettim. Kitap bittiğinde geriye büyük cümleler değil, içimde yankılanan boşluk kaldı.
Bahçıvan ve Ölüm, bir babanın ölümü üzerine yazılmış bir roman gibi görünse de aslında hafızaya tutunma çabası. Kaybettiklerimizi toprağa değil, hatıralarımıza gömme biçimimiz.
Sessiz, ağır ama çok gerçek bir kitap.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.