Çok kısa, 2–6 sayfalık öykülerden oluşuyor. Bir roman gibi devamlılık olmadığı için okuru bütünüyle içine çekmiyor; duygular daha çok parça parça ilerliyor. Yazım dili naif, güzel. Hikâyelerin ana teması, yazarın kendisi gibi insanların İstanbul’daki gündelik hayatlarından kesitler sunması. Okurken bana, şairlerin hayatını anlatan Kelebeğin Rüyası filmini anımsattı.
Sıradan insanların hayat hikayeleri çok tatlı değildir belki ama gerçektir; insanlar içindeki insanlardır işte. Orta bile değildir çoğu zaman belki de az şekerli.
Kitaptan bana kalanlar;
-Bir İnsan niçin aranır? Bir insan ötekinin neden arar?
-İnsanlar içinde bir insandı. Tıpkı benim gibi.
-Dünyanın bütün adalarını gezeceksin. Dünyanın bütün sandallarına bineceksin. Elinde naylondan otuz beşlik bir oltayla deniz diplerinden balık sanıp fosforlar, yakamozlar, pırıltılar yakalayacaksın.
-Bu kadar sevilmek ihtiyacıyla kendine yaklaşan bir hayvanı reddedebilmek için insanın ömründe hiç aşık olmaması, hiç sıkıntı çekmemesi, hiç kalp yumuşaklığı nedir bilmemesi lazım gelir.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.